W przypadku wyboru metody ustalania różnic kursowych, o której mowa w ust. 1 pkt 2, podatnicy na pierwszy dzień roku podatkowego, w którym została wybrana ta metoda, zaliczają odpowiednio do przychodów lub kosztów uzyskania przychodów naliczone różnice kursowe ustalone na podstawie przepisów o rachunkowości na ostatni dzień poprzedniego roku podatkowego. spółki akcyjne i spółki z ograniczoną odpowiedzialnością oraz kluby sportowe będące spółkami działającymi na podstawie przepisów ustawy z dnia 25 czerwca 2010 r. o sporcie (Dz. U. z 2022 r. poz. 1599 i 2185), które nie działają w celu osiągnięcia zysku oraz przeznaczają całość dochodu na realizację celów statutowych oraz nie przeznaczają zysku do podziału między składnikach majątkowych - oznacza to aktywa w rozumieniu ustawy o rachunkowości, pomniejszone o przejęte długi funkcjonalnie związane z prowadzoną działalnością gospodarczą zbywcy, o ile długi te nie zostały uwzględnione w cenie nabycia, o której mowa w art. 16g ust. 3; 3 objaśnienie pojęć ust. 2 ustawy z dnia 24 kwietnia 2003 r. o działalności pożytku publicznego i o wolontariacie, z wyjątkiem spółek kapitałowych, oraz jednostki, o których mowa w art. 3 działalność pożytku publicznego, organizacje pozarządowe, wyłączenie stosowania przepisów ustawy ust. 3 pkt 1 i 2 tej ustawy, mogą W myśl ustawy z 29 września 1994 r. o rachunkowości 1 (dalej: u.o.r.) w kwestiach, których nie reguluje ten akt prawny, jednostki mogą stosować krajowe standar­dy rachunkowości wydane przez Komitet Standardów Rachunkowości, a jeśli brak odpowiedniego standardu krajowego, to jednostki inne niż wymienione w art. 2 ust. 3 u.o.r. mogą stosować Międzynarodowe Standardy Rachunko­wości. Przepisy ustawy o rachunkowości nie wskazują wprost na definicję leasingu, a ich klasyfikacja dokonywana jest na podstawie art. 3, ust. 4 ustawy o rachunkowości który mówi że, gdy „jednostka przyjmuje do używania obce środki trwałe, bądź wartości niematerialne i prawne na mocy umowy, zgodnie z którą strona zwana finansującym . Większość składników majątkowych, które wykorzystuje się w prowadzonej przez siebie działalności, są środkami trwałymi i będą zaliczane do ewidencji środków trwałych, ale niektóre z nich, które nie spełniają określonych wymogów prawnych, mogą być zaliczone do wyposażenia – ewidencji wyposażenia. Konieczność księgowania całego majątku przedsiębiorstwa prowadzi do konieczności poprawnego i właściwego jego kategoryzowania i rozdzielania. Podatnicy rozpoczynający prowadzenie działalności gospodarczej często mają problem z określeniem tego, w jaki sposób należy prawidłowo zaksięgować dokonane zakupy. Istotnym jest także rozróżnienie zakupu - czy jest on kwalifikowany jako środek trwały, czy może jako wyposażenie? W świetle zapisów zawartych w art. 3 ust. 1 pkt 15 ustawy o rachunkowości środki trwałe to rzeczowe aktywa trwałe i zrównane z nimi, o przewidywanym okresie ekonomicznej użyteczności dłuższym niż rok, kompletne, zdatne do użytku i przeznaczone na potrzeby jednostki. Środki trwałe są to rzeczowe aktywa trwałe i zrównane z nimi, spełniające następujące warunki: przewidywany okres ich ekonomicznej użyteczności (okres, w którym według przewidywań jednostka będzie osiągała korzyści ekonomiczne w wyniku używania tego składnika) jest dłuższy niż rok, są kompletne oraz zdatne do użytku, tj. są wyposażone we wszystkie elementy niezbędne do funkcjonowania zgodnie z przeznaczeniem, a także na tyle sprawne technicznie oraz dopuszczone do używania pod względem prawnym, że mogą być wykorzystywane w prowadzonej działalności, przeznaczone zostały na potrzeby jednostki, tj. będą służyć realizacji celów określonych w dokumentacji jednostki (umowie, statucie, wpisie do ewidencji działalności gospodarczej lub innej ewidencji wymaganej przepisami prawa). Powinny także spełniać definicję aktywów określoną w art. 3 ust. 1 pkt 12 ustawy o rachunkowości – „aktywa to kontrolowane przez jednostkę zasoby majątkowe o wiarygodnie określonej wartości, powstałe w wyniku przeszłych zdarzeń, które spowodują w przyszłości wpływ do jednostki korzyści ekonomicznych”. Do środków trwałych zalicza się: nieruchomości - w tym grunty, prawo użytkowania wieczystego gruntu, budowle i budynki, a także będące odrębną własnością lokale, spółdzielcze własnościowe prawo do lokalu mieszkalnego oraz spółdzielcze prawo do lokalu użytkowego, maszyny, urządzenia, środki transportu i inne rzeczy, ulepszenia w obcych środkach trwałych, inwentarz żywy. Zakup a środek trwały Aby zakup został uznany za środek trwały, musi spełniać pewne wymogi. Środek trwały musi być własnością lub też współwłasnością podatnika i musi zostać nabyty, lub wytworzony we własnym zakresie. Ponadto składnik ten musi być kompletny i zdatny do użytku w dniu przyjęcia do użytkowania. Co ważne, składnik, który uznaje się za środek trwały, musi mieć określony przewidywany okres użytkowania dłuższy niż 1 rok (a wartość początkowa musi przekraczać ww. 10 000 zł netto). Musi być także wykorzystywany przez podatnika wyłącznie na cele firmowe, czyli na potrzeby związane z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą, albo oddanym do używania na podstawie umowy najmu, dzierżawy lub umowy leasingu. Środki trwałe podlegające amortyzacji W ustawie o podatku dochodowym od osób fizycznych ustawodawca nie określił wprost definicji środka trwałego. Wskazał jedynie (w art. 22a) składniki majątku, które przy spełnieniu określonych warunków można uznać za środki trwałe podlegające amortyzacji. Jak wynika z art. 22a. pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych amortyzacji podlegają, z zastrzeżeniem stanowiące własność lub współwłasność podatnika, nabyte lub wytworzone we własnym zakresie, kompletne i zdatne do użytku w dniu przyjęcia do używania: budowle, budynki oraz lokale będące odrębną własnością, maszyny, urządzenia i środki transportu, inne przedmioty - o przewidywanym okresie używania dłuższym niż rok, wykorzystywane przez podatnika na potrzeby związane z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą albo oddane do używania na podstawie umowy najmu, dzierżawy lub umowy określonej w art. 23a pkt 1. Odpisy amortyzacyjne Wprowadzone do ewidencji środków trwałych składniki majątku spowodują, iż będzie można zaliczyć wydatki dotyczące kupna środków trwałych do kosztów uzyskania przychodu. Dokonuje się tego za pomocą odpisów amortyzacyjnych. Koszty będą rozłożone w czasie, nie będą więc odliczone jednorazowo. Uwaga! Wszelkie operacje dotyczące środka trwałego muszą być zapisane w ewidencji środków trwałych, jeżeli dany składnik majątku został zaliczony do ewidencji ŚT. Środek trwały można rozliczać w kosztach w rozłożonym czasie poprzez miesięczne odpisy amortyzacyjne. Wartością graniczną jest kwota 10 000 zł netto (w przypadku czynnych podatników VAT). Jeżeli wartość początkowa środka trwałego nie przekracza 10 000 zł netto, to podatnik może nie wprowadzać go do ewidencji środków trwałych (co oznacza, że nie musi dokonywać odpisów amortyzacyjnych), a poniesiony wydatek na ten środek można bezpośrednio zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów za ten miesiąc, w którym środek został oddany do użytkowania. Zobacz: Klasyfikacja Środków Trwałych ze stawkami amortyzacji i powiązaniem z KŚT 2010 Składniki majątku, które nie przekraczają wartości 10 000 zł netto, ale spełniają kryteria ustawy o PIT, podatnik może wprowadzić do ewidencji środków trwałych i dokonywać planowych odpisów amortyzacyjnych w ustalonym okresie amortyzacji, lub wprowadzić do ewidencji środków trwałych jako składnik o niskiej jednostkowej wartości z możliwością dokonania jednorazowego odpisu amortyzacyjnego w miesiącu oddania do używania, lub w miesiącu następnym, bądź nie zaliczać składnika majątku o niskiej wartości do ewidencji środków trwałych, a wydatek na jego zakup zaksięgować bezpośrednio w koszty, w miesiącu oddania do użytkowania. Podsumowując powyższe rozważania, obowiązek dokonywania odpisów amortyzacyjnych wystąpi przy spełnieniu następujących warunków: wartość składnika majątku przekracza 10 000 zł, składnik majątku jest własnością lub współwłasnością dokonującego amortyzacji, składnik majątku jest nabyty lub wytworzony we własnym zakresie, składnik majątku jest kompletny i zdatny do użytku, ale w takim znaczeniu, w jakim będzie spełniał określoną funkcję w prowadzonej przez podatnika działalności. Środki trwałe niepodlegające amortyzacji Należy jeszcze podkreślić istotę zakupu i zakwalifikowania środka trwałego do amortyzacji. Pewne środki trwałe (określone w ustawie) mogą nie podlegać amortyzacji, pomimo spełnienia wymaganych warunków dotyczących, np. wartości początkowej tego środka - przekraczającej limit 10 000 zł. W ustawie o podatku dochodowym od osób fizycznych znajduje się zapis, który wyłącza pewne środki trwałe z amortyzacji. Między innymi dotyczy to: gruntów i prawa wieczystego użytkowania gruntów, budynków mieszkalnych wraz ze znajdującymi się w nich dźwigami lub lokali mieszkalnych, służących do prowadzenia działalności gospodarczej lub wydzierżawione albo wynajmowane na podstawie umowy - dotyczy to tylko takiej sytuacji, gdy jako podatnik nie zdecydujesz się na ich amortyzowanie, dzieł sztuki i eksponatów muzealnych, wartości firmy, jeżeli wartość ta powstała w inny sposób niż przez jej nabycie w drodze kupna, składników majątku, które nie są używane na skutek zawieszenia wykonywania działalności gospodarczej albo zaprzestania działalności, w której te składniki były używane. W tym przypadku składniki te nie podlegają amortyzacji od miesiąca następującego po miesiącu, w którym zawieszono albo zaprzestano prowadzenia tej działalności. Przykład 1 – zakup środka trwałego i jego ewidencja Przedsiębiorstwo zakupiło sprzęt wykorzystywany do produkcji wyrobów. Będzie on użytkowany przez okres dłuższy niż 1 rok, a wartość jego wynosi 12 000 zł netto. Podatnik jest zobligowany do ujęcia zakupionego sprzętu w ewidencji środków trwałych. Przykład 2 - środki trwałe w ewidencji księgowej Zaksięgowanie środka trwałego na podstawie faktury będzie wyglądało następująco: Po stronie WN: Konto 010 – Środki trwałe Konto 221-2 - Rozliczenie VAT naliczonego Po stronie MA: Konto 201 - Rozrachunki z dostawcami Przyjęcie darowizny w postaci środka trwałego: Po stronie WN: Konto 0-10 Środki trwałe Po stronie MA: Konto 845 – Rozliczenia międzyokresowe Przyjęto zakupiony środek trwały do użytkowania: Po stronie WN: Konto 010 – Środki trwałe Po stronie MA: Konto 080 – Środki trwałe w budowie Wyposażenie Kwestia wyposażenia, została uregulowana szczegółowo w Rozporządzeniu Ministra Finansów w sprawie prowadzenia ksiąg przychodów i rozchodów z dnia 26 sierpnia 2003 r. W myśl za przywołanym rozporządzeniem, jako wyposażenie uznaje się składniki majątku, które służą wykonywaniu działalności gospodarczej, ale nie zostały zaliczone do środków trwałych, ze względu na nie spełnienie wymaganych kryteriów. Ponadto, w ewidencji wyposażenia rejestrować należy te składniki, których wartość wynosi więcej niż 1 500 zł netto, ale nie przekracza 3 500 zł netto. Do ewidencji wyposażenia wchodzić mogą również składniki, których użytkowanie nie potrwa dłużej niż rok. Dla przykładu nabyty sprzęt o wartości powyższej 10 000 zł netto, który można zaliczyć do środków trwałych, ale z którego będzie się korzystać mniej niż 1 rok można zaliczyć do wyposażenia. Oznacza to, że nie będzie on wprowadzany do ewidencji środków trwałych, a do ewidencji wyposażenia oraz można go ująć bezpośrednio w kosztach uzyskania przychodów. Przykład 3 - zakup wyposażenia i jego ewidencja Przedsiębiorstwo zakupiło komputer na potrzeby pracowników firmy, o wartości 2 000 zł netto. Komputer będzie użytkowany w firmie, krócej niż rok (np. 6 miesięcy). W związku z powyższym podatnik jest zobowiązany do ujęcia tego składnika w ewidencji wyposażenia. Wydatek zaliczony zostaje do kosztów uzyskania przychodów. Autor: Magda Okroj i Żaneta Dulczykowska, Obecne brzmienie przepisów sprawia, że czasem podmioty powiązane, w potocznym rozumieniu tego pojęcia, w sprawozdaniu finansowym są wykazywane jako jednostki pozostałe. Czytaj także: Podmioty powiązane zostały zdefiniowane na nowo Terminologia z ustawy o rachunkowości W świetle przepisów zawartych w art. 3 pkt 34–44 ustawy o rachunkowości, jednostki powiązane to dwie lub więcej jednostek wchodzących w skład danej grupy kapitałowej, która, z kolei, została określona jako jednostka dominująca wraz z jednostkami zależnymi. W praktyce oznacza to, że podmiotami powiązanymi mogą być spółka-matka wraz z jej spółkami-córkami (układ pionowy) lub spółki-siostry zależne od tej samej spółki-matki (układ poziomy). Słowo „spółka" pojawia się nieprzypadkowo – przyglądając się bliżej ustawowym definicjom jednostki dominującej i jednostki zależnej, warto zwrócić uwagę na dwa elementy. Po pierwsze, w myśl ustawy o rachunkowości, jednostkami powiązanymi mogą być jedynie spółki handlowe (w tym również utworzone i działające zgodnie z przepisami obcego prawa handlowego) oraz przedsiębiorstwa państwowe. Uwaga! Do celów rachunkowych nie uważa się za jednostki powiązane spółek prawa handlowego należących do tego samego właściciela – osoby fizycznej (por. Przykład 2.). Po drugie, istotnym elementem definicji „jednostki dominującej" jest sprawowanie kontroli nad jednostką zależną. Jest to zdolność do kierowania polityką finansową i operacyjną innej jednostki, w celu osiągania korzyści ekonomicznych. Ustawodawca, uszczegółowiając definicję zależności, podaje przykłady okoliczności wskazujących na sprawowanie kontroli i tym samym na występowanie powiązania między spółkami – podstawową przesłanką do uznania jednostki za zależną jest posiadanie w niej udziałów. Należy jednak pamiętać, że jest to katalog otwarty i nie wyczerpuje w pełni definicji jednostki zależnej. Posiadanie udziałów w jednostce nie zawsze wiąże się ze sprawowaniem kontroli. Ustawa o rachunkowości wyróżnia kategorię pośrednią pomiędzy jednostkami powiązanymi a pozostałymi, tj. pozostałe jednostki, w których podmiot sporządzający sprawozdanie finansowe posiada zaangażowanie w kapitale. Jest ono rozumiane jako jakikolwiek udział w kapitale innej jednostki, mający charakter trwałego powiązania (tj. zwykle dłużej niż 1 rok). Gdy takie powiązanie niesie ze sobą możliwość wywierania znaczącego wpływu – niemającą znamion sprawowania kontroli zdolność jednostki do wpływania na politykę finansową i operacyjną innej jednostki – mamy do czynienia ze znaczącym inwestorem i jednostką stowarzyszoną. Natomiast jeśli znaczący wpływ danej jednostki jest na równi z innymi wspólnikami (np. na mocy zawartej między nimi umowy), mówimy o jednostce współzależnej i jej wspólnikach. W zakresie podmiotowym ustawowe definicje są spójne z wcześniej przytoczonymi i wskazują tutaj wyłącznie na spółki handlowe lub przedsiębiorstwo państwowe. Pozostałe jednostki, w których dany podmiot posiada zaangażowanie w kapitale, również wymagają stosownych ujawnień w sprawozdaniu finansowym. Przykład 1 obrazuje możliwe relacje między jednostkami i ich przełożenie na terminologię oraz obowiązki sprawozdawcze wynikające z ustawy o rachunkowości. Przykład 1. Prezentacja informacji w poszczególnych elementach sprawozdania finansowego Przepisy nakładają na jednostki obowiązek ujawnienia stosownych informacji w podziale na jednostki powiązane, jednostki, w których dany podmiot posiada zaangażowanie w kapitale oraz pozostałe. Zgodnie z załącznikiem nr 1 do ustawy o rachunkowości, wskazującym na zakres informacji prezentowanych w sprawozdaniu finansowym dla jednostek innych niż banki, zakłady ubezpieczeń i zakłady reasekuracji, następujące informacje należy przedstawić stosując wymienione powyżej kryteria: Autopromocja Specjalna oferta letnia Pełen dostęp do treści "Rzeczpospolitej" za 5,90 zł/miesiąc KUP TERAZ - bilans – w podziale na jednostki powiązane, jednostki, w których podmiot posiada zaangażowanie w kapitale oraz pozostałe jednostki należy zaprezentować długoterminowe aktywa finansowe, należności i zobowiązania długo- i krótkoterminowe. Dla inwestycji krótkoterminowych wymagany jest podział wyłącznie na jednostki powiązane oraz pozostałe; należy pamiętać, że jednostki małe i mikro nie wykazują danych z taką szczegółowością: - rachunek zysków i strat – transakcje z jednostkami powiązanymi należy wyodrębnić w odniesieniu do przychodów ze sprzedaży (wariant kalkulacyjny i porównawczy), kosztów sprzedanych produktów, towarów i materiałów (wariant kalkulacyjny), przychodów i kosztów finansowych z tytułu odsetek, przychodów finansowych z tytułu dywidend i udziałów w zyskach oraz zysku (straty) z tytułu rozchodu aktywów finansowych. Warto zwrócić uwagę, że pozycja dywidendy i udziały w zyskach wymaga większej szczegółowości i ujawnienia transakcji z jednostkami, w których podmiot posiada zaangażowanie w kapitale. Jednostki mikro nie mają obowiązku wykazywania danych z taką szczegółowością, natomiast małe jednostki ujawniają transakcje z jednostkami powiązanymi w odniesieniu do przychodów i kosztów finansowych z tytułu odsetek, zysków (strat) z tytułu rozchodu aktywów finansowych oraz dywidend i udziałów w zyskach (tu również z wyszczególnieniem jednostek, w których podmiot posiada zaangażowanie w kapitale); - rachunek przepływów pieniężnych – wyodrębnienie jednostek powiązanych jest wymagane wyłącznie w odniesieniu do przepływów z działalności inwestycyjnej w pozycji „wpływy z aktywów finansowych" i „wydatki na aktywa finansowe". Jednostki, w których podmiot posiada zaangażowanie w kapitale są traktowane na potrzeby tych pozycji jako pozostałe jednostki; ? informacja dodatkowa – dodatkowe informacje i objaśnienia w zakresie jednostek powiązanych powinny obejmować w szczególności informacje o transakcjach z jednostkami powiązanymi oraz łączną kwotę zobowiązań warunkowych wobec takich jednostek. Podmioty, które nie sporządzają skonsolidowanego sprawozdania finansowego, korzystając ze zwolnienia lub wyłączeń, dodatkowo ujawniają podstawowe wskaźniki ekonomiczno-finansowe charakteryzujące działalność jednostek powiązanych oraz rodzaj stosowanych przez nie standardów rachunkowości. Ponadto, informacja dodatkowa powinna zawierać wykaz wszystkich spółek, w których jednostka posiada zaangażowanie w kapitale lub 20 proc. w ogólnej liczbie głosów w organie stanowiącym spółki. Jednostki powiązane a strony powiązane Ustawa o rachunkowości wymaga ponadto, by w dodatkowych informacjach i objaśnieniach wykazać informacje o transakcjach (wraz z ich kwotami) zawartych przez jednostkę na warunkach innych niż rynkowe ze stronami powiązanymi, przez które należy rozumieć podmioty powiązane zdefiniowane w międzynarodowych standardach rachunkowości (przyjętych zgodnie z rozporządzeniem WE nr 1606/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z 19 lipca 2002 r.) wraz z informacjami określającymi charakter związku z takimi stronami. Z pomocą przychodzi tu MSR 24 „Ujawnianie informacji na temat podmiotów powiązanych", który określa podmioty powiązane jako osoby lub jednostki związane z jednostką sporządzającą sprawozdanie finansowe (jednostką sprawozdawczą). Ważnym elementem tej definicji jest wskazanie na osoby fizyczne, które w przeciwieństwie do polskich standardów mogą być traktowane jako podmioty (jednostki) powiązane. Dodatkowo, związek jednostki z jednostką sprawozdawczą zgodnie z MSR, stanowiący o powiązaniu, poza sprawowaniem kontroli, obejmuje także współkontrolę, znaczący wpływ oraz przynależność do kluczowego personelu kierowniczego tej jednostki lub jej jednostki dominującej. Tym samym, stronami powiązanymi według definicji zawartych w MSR są, poza członkami tej samej grupy kapitałowej, także jednostki współzależne, stowarzyszone, wspólne przedsięwzięcia, a także osoby będące członkiem organu zarządzającego, nadzorującego lub administrującego (w tym członkowie rodzin tych osób). Przykład 2. Relacje występujące między jednostkami według ustawy o rachunkowości Dla uproszczenia w przykładzie przyjęto założenie, że udział większościowy wiąże się z większością ogólnej liczby głosów w organie stanowiącym jednostki i tym samym oznacza sprawowanie kontroli. W księgach Spółki A jako jednostki powiązane wykażemy Spółkę B i Spółkę C. W księgach Spółki B jako jednostki powiązane wykażemy Spółkę A i Spółkę C (ta sama grupa kapitałowa). W księgach Spółki C jako jednostki powiązane wykażemy Spółkę A i Spółkę B. Spółka D zostanie ujawniona jako jednostka, w której Spółka posiada zaangażowanie w kapitale. Spółka D wykaże Spółkę C i Spółkę E jako jednostki pozostałe. Spółka E wykaże Spółkę D jako jednostkę pozostałą. Tomasz Kalinowski Supervisor w dziale audytu i doradztwa biznesowego TPA Poland mat. pras. Podstawa prawna: Międzynarodowy Standard Rachunkowości nr 24 – Ujawnianie informacji na temat podmiotów powiązanych. ustawa z 29 września 1994 r. o rachunkowości (tekst jedn. DzU z 2019 r., poz. 351) ustawa z 15 września 2000 r. Kodeks Spółek Handlowych (tekst jedn. DzU z 2019 r., poz. 505 ze zm.) Zgłoszenie sprawozdania finansowego do Repozytorium Dokumentów Finansowych bez wymaganych przepisami prawa oświadczeń jest niemożliwe. Co to są za oświadczenia, kto je składa i w jakiej formie? Oświadczenia składane wraz ze sprawozdaniami finansowymi wprowadzone zostały nowelizacją ustawy o Krajowym Rejestrze Sądowym z marca 2018 r. Mianowicie art. 19e ust. 6 ówczesnej wersji ustawy stanowił o oświadczeniu potwierdzającym, że dołączone do zgłoszenia dokumenty finansowe spełniają wymogi określone w ustawie o rachunkowości. I rzeczywiście Sądy wymagały takich oświadczeń przy składaniu sprawozdań finansowych za 2017 r. Przepis ten od marca 2018 r. nie uległ zmianie, ale zmieniły się inne przepisy dotyczące sprawozdań finansowych. Wpłynęło to również na formę składanych oświadczeń. Czy wiesz jak sporządzić sprawozdanie finansowe. Przeczytaj nasz wpis. Kto i w jakiej formie składa oświadczenie o poprawności dokumentów finansowych? Oświadczenie składa się elektronicznie, na koncie w portalu finansowym, w którym dokonywane jest zgłoszenie sprawozdania finansowego. Nie trzeba więc tworzyć dokumentu elektronicznego ani papierowego. Obowiązana jest do tego osoba zgłaszająca sprawozdanie finansowe. Tą osobą może być np. członek zarządu, prokurent czy profesjonalny pełnomocnik. Czy wiesz jak podpisać sprawozdanie finansowe? Czytaj tutaj. Zgłoszenie sprawozdania finansowego do Repozytorium Dokumentów Finansowych Zgłaszanie sprawozdania finansowego w RDF następuje w czterech krokach. W kroku trzecim wyświetla się następujący komunikat: Oświadczenie osoby (osób) podpisującej zgłoszenie. Oświadczenie będzie podpisane razem ze zgłoszeniem. W tym miejscu osoba zgłaszająca sprawozdanie finansowe oświadcza po pierwsze, że dołączone do zgłoszenia dokumenty spełniają wymogi określone w ustawie z dnia 29 września 1994 o rachunkowości. Oprócz powyższego oświadczenia pojawia się szereg oświadczeń. Dotyczą one każdego dołączonego dokumentu. W tym miejscu należy zaznaczyć właściwe pole: Oryginał dokumentu został podpisany przez kierownika jednostki w rozumieniu pkt 6 ustawy z dnia 29 września 1994 r. o rachunkowości Dokument nie posiada wszystkich wymaganych podpisów Zaznaczając drugą opcję należy wskazać kto nie podpisał dokumentu oraz z jakiej przyczyny. Nowe zasady składania sprawozdań finansowych Oświadczenia składane ze sprawozdaniami finansowymi nie wymagają więc ani szczególnej formy, ani podpisu wszystkich członków zarządu. Nowe przepisy ustawy o Krajowym Rejestrze Sądowym oraz ustawy o rachunkowości uprościły więc obowiązek dołączania tych oświadczeń do zgłoszenia sprawozdania finansowego. Wartości niematerialne i prawne coraz częściej stanowią duży potencjał dla firmy, gdyż posiadane patenty czy prawa majątkowe pozwalają na większą swobodę na rynku oraz szybszy rozwój firmy. Czym są wartości niematerialne i prawne? Jak je wycenić i amortyzować? Odpowiedź w artykule! Definicja wartości niematerialnych i prawnych zawarta jest w art. 3 ust. 1 pkt 14 ustawy o rachunkowości. Zgodnie z nią wartości niematerialne i prawne są to nabyte przez jednostkę, zaliczane do aktywów trwałych prawa majątkowe, nadające się do gospodarczego wykorzystania, o przewidywanym okresie ekonomicznej użyteczności dłuższym niż rok, przeznaczone na potrzeby jednostki. Do praw majątkowych zalicza się w szczególności:autorskie prawa majątkowe, prawa pokrewne, licencje, koncesje,prawa do wynalazków, patentów, znaków towarowych, wzorów użytkowych oraz zdobniczych,know-how, czyli prawo do wykorzystania wiedzy w dziedzinie przemysłowej, handlowej, naukowej lub organizacyjnej,nabytą wartość firmy,koszty zakończonych prac rozwojowych orazprawa majątkowe przyjęte do używania na podstawie umowy najmu, dzierżawy lub leasingu zaliczone do aktywów trwałych jednej ze stron prawa majątkowe można zaliczyć do wartości niematerialnych i prawnych, jeżeli spełniają łącznie warunki:ich przewidywany okres używania jest dłuższy niż rokzostały przeznaczone na potrzeby własne jednostki lub oddane do używania na podstawie umów najmu czy dzierżawynadają się do gospodarczego wykorzystaniaWartość początkowa wartości niematerialnych i prawnychWartość początkową wartości niematerialnych i prawnych określa się stosując takie same zasady, jak w przypadku środków trwałych i ustala się ją w zależności od sposobu ich nabycia lub wejścia w ich posiadanie:odpłatne nabycie – cena nabycianabyta dodatnia wartość firmy – koszt wytworzenianieodpłatne otrzymanie – wartość rynkowa z dnia nabycia, chyba że umowa o nieodpłatnym przekazaniu określa tę wartość w niższej wysokościaport do spółki cywilnej - wartość z daty wniesienia, jednak nie wyższej niż wartość przypadku odpłatnego nabycia wartością początkową stanowić będzie cena nabycia, która obejmuje kwotę należną sprzedającemu (bez naliczonego podatku VAT). Wartość początkowa uwzględnia również koszty bezpośrednio związane z zakupem, czyli koszty transportu i ubezpieczenia oraz z przystosowaniem składnika do stanu zdatnego do używania (koszty montażu, instalacji i uruchomienia). Wartość ta będzie obejmowała w części niepodlegającej odliczeniu naliczony podatek VAT opłaty notarialne i skarbowe, prowizje, różnice kursowe czy odsetki od zaciągniętych pożyczek naliczone do dnia przekazania wartości do razie nabycia dodatniej wartości firmy będzie to koszt wytworzenia, rozumiany jako różnica różnica między ceną nabyciaokreślonej jednostki lub zorganizowanej jej części a niższą od wartością godziwą (rynkową) przejętych aktywów wartość niematerialna i prawna nabyta będzie w drodze spadku, darowizny czy w inny nieodpłatny sposób, wartość początkowa powinna być ustalona w oparciu o wartość rynkową z dnia nabycia, chyba że zawarta umowa określa tę wartość w niższej przypadku wniesienia składników majątku w formie aportu ich wartość początkową podatnik powinien ustalić na podstawie wartości z dnia wniesienia aportu, w kwocie nie wyższej niż ich wartość niematerialne i prawne a ich amortyzacjaPrzepisy prawa podatkowego nakazują dokonywanie odpisów amortyzacyjnych od wartości początkowej środków trwałych lub wartości niematerialnych i prawnych, od pierwszego miesiąca następującego po miesiącu, w którym dany tytuł wartości niematerialnych wprowadzono do ewidencji. Odpisy amortyzacyjne mogą natomiast być naliczane w równych ratach miesięcznie, kwartalnie lub jednorazowo na koniec roku podatkowego. Odpisów amortyzacyjnych dokonuje się do momentu zrównania sumy odpisów amortyzacyjnych z ich wartością początkową. Tak więc przedsiębiorstwo, które nabyło wartości niematerialne i prawne, będzie pomniejszało podstawę opodatkowania o wartość tychże odpisów. Ich wysokość zależy od wartości początkowej wartości niematerialnej i prawnej (WNiP), od metody amortyzacji oraz częstotliwości dokonywania odpisów którzy nabyli wartości niematerialne i prawne, muszą samodzielnie określić metodę ich amortyzacji, terminy dokonywania odpisów amortyzacyjnych oraz stawkę amortyzacji. Podatnicy ustalają stawki amortyzacyjne dla poszczególnych wartości niematerialnych i prawnych na cały okres amortyzacji przed rozpoczęciem dokonywania odpisów amortyzacyjnych. Samodzielne ustalenie stawek amortyzacji jest dla przedsiębiorców dużym udogodnieniem i pozwala efektywnie zaplanować politykę kosztową firmy. Jednak ustawodawca ograniczył swobodę w ustalaniu stawek amortyzacji poprzez minimalny okres, przez jaki WNiP muszą być może określić indywidualne stawki amortyzacyjne, jednak przepisy prawa podatkowego określają minimalne okresy dokonywania odpisów dla wartości niematerialnych i prawnych. Są to:24 miesiące dla licencji (sublicencji) na programy komputerowe i od praw autorskich24 miesiące na wyświetlanie filmów oraz na emisję programów radiowych i telewizyjnych36 miesięcy od poniesionych kosztów zakończonych prac rozwojowych60 miesięcy od pozostałych wartości niematerialnych i prawnychEwidencja wartości niematerialnych i prawnychPodatnicy prowadzący działalność gospodarczą (osoby fizyczne, spółki cywilne osób fizycznych, spółki jawne osób fizycznych oraz spółki partnerskie) są zobowiązani do prowadzenia ewidencji wartości niematerialnych i prawnych (służy do tego celu jedna, wspólna ewidencja środków trwałych i wartości niematerialnych i prawnych).Ewidencja środków trwałych i wartości niematerialnych i prawych powinna zawierać co najmniej:liczbę porządkowądatę nabyciadatę przyjęcia do używaniaokreślenie dokumentu stwierdzającego nabycieokreślenie wartości niematerialnej i prawnejwartość początkowąstawkę amortyzacyjnąkwotę odpisów amortyzacyjnychZapisów dotyczących środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych dokonuje się w ewidencji najpóźniej w miesiącu przekazania ich do nie rozlicza kosztów uzyskania przychodu, jednak jego środki trwałe oraz wartości niematerialne i prawne podlegają amortyzacji. Tym samym ma obowiązek prowadzenia ewidencji środków trwałych i wartości niematerialnych i prawnych. Czy oprogramowanie jest wartością niematerialną i prawną?Oprogramowanie komputerowe może być przedmiotem autorskich praw majątkowych lub licencji (zgodnie z ustawą o prawie autorskim i prawach pokrewnych z dnia 4 lutego 1994 r.). Zatem oprogramowania nie traktuje się jako rzecz materialną, ale jako wartość niematerialną i prawną. Jednak zarówno nabyte prawo autorskie jak i licencja muszą spełniać wymagania przedstawione w ustawie o rachunkowości (art. 3 ust. 1 pkt 14 ustawy o rachunkowości).Czy można ulepszać wartości niematerialne i prawne?Ustawa o rachunkowości jak i ustawy podatkowe nie przewidują możliwości ulepszenia wartości niematerialnych i prawnych. Zatem wydatki poniesione na modyfikację "ulepszenie" wartości niematerialnych i prawnych stanowią nową wartość niematerialną i będą zwiększać wartości początkowej wartości niematerialnej i prawnej wydatki na jej modyfikację poniesione w trakcie jej używania, nawet jeżeli w ich wyniku wzrosną parametry użytkowe tej WNIP a koszty uzyskania przychoduW przypadku wartości niematerialnych i prawnych, które nie są już przydatne podatnikowi (np. z powodu zakupu innego oprogramowania czy licencji) należy zlikwidować je poprzez wykreślenie wartości niematerialnych i prawnych z ewidencji. Natomiast w sytuacji, w której podatnik traci prawo do korzystania z danego prawa z uwagi na upływ czasu jest zobowiązany do wykreślenia go z ewidencji, gdyż nie stanowi ono już majątku od przyczyn związanych z zaprzestaniem korzystania z WNiP podatnik uprawniony jest do zaliczenia niezamortyzowanej jej wartości do kosztów uzyskania przychodów w dacie likwidacji WNiP i wykreślenia jej z ewidencji. Ważne jednak jest to, aby podatnik mógł wykazać, że w dacie poniesienia wydatków na zakup WNiP istniał związek całej wartości poniesionego kosztu z faktury za zakup wartości niematerialnych i prawnych w systemie zaksięgować fakturę za zakup wartości niematerialnych i prawnych w systemie należy wejść w zakładkę WYDATKI » KSIĘGOWANIE » DODAJ » FAKTURA VAT/FAKTURA BEZ VAT i po uzupełnieniu wymaganych danych, jako RODZAJ WYDATKU wybrać ZAKUP WARTOŚCI NIEMATERIALNYCH I PRAWNYCH. Jak według ustawy o rachunkowości są określane jednostki mikro. Sprawdź wskaźniki na każdy mikro - wskaźniki na 2022W rozumieniu ustawy o rachunkowości, a dokładniej zgodnie z art. 3 ust. 1a jednostki mikro to:1. spółki, o których mowa w art. 2 ust. 1 pkt 1, inne osoby prawne, a także oddziały przedsiębiorców zagranicznych w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 6 marca 2018 r. o zasadach uczestnictwa przedsiębiorców zagranicznych i innych osób zagranicznych w obrocie gospodarczym na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej,- jeżeli jednostki te w roku obrotowym, za który sporządzają sprawozdanie finansowe, oraz w roku poprzedzającym ten rok obrotowy, a w przypadku jednostek rozpoczynających działalność - w roku obrotowym, w którym rozpoczęły działalność, nie przekroczyły co najmniej dwóch z następujących trzech wielkości: zł - w przypadku sumy aktywów bilansu na koniec roku obrotowego, zł - w przypadku przychodów netto ze sprzedaży towarów i produktów za rok obrotowy,10 osób - w przypadku średniorocznego zatrudnienia w przeliczeniu na pełne etaty;2. związki zawodowe, organizacje pracodawców, izby gospodarcze, przedstawicielstwa przedsiębiorców zagranicznych w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 6 marca 2018 r. o zasadach uczestnictwa przedsiębiorców zagranicznych i innych osób zagranicznych w obrocie gospodarczym na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, społeczno-zawodowe organizacje rolników, organizacje samorządu zawodowego, organizacje samorządu gospodarczego rzemiosła i Polskie Biuro Ubezpieczycieli Komunikacyjnych - jeżeli nie prowadzą działalności gospodarczej,3. osoby fizyczne, spółki cywilne osób fizycznych, spółki cywilne osób fizycznych i przedsiębiorstwa w spadku, spółki jawne osób fizycznych, spółki partnerskie oraz przedsiębiorstwa w spadku działające zgodnie z ustawą z dnia 5 lipca 2018 r. o zarządzie sukcesyjnym przedsiębiorstwem osoby fizycznej - jeżeli przychody netto tych jednostek ze sprzedaży towarów, produktów i operacji finansowych wyniosły równowartość w walucie polskiej nie mniej niż euro i nie więcej niż euro za poprzedni rok obrotowy, a w przypadku jednostek rozpoczynających działalność albo prowadzenie ksiąg rachunkowych w sposób określony ustawą - w roku obrotowym, w którym rozpoczęły działalność albo prowadzenie ksiąg rachunkowych w sposób określony ustawą4. osoby fizyczne, spółki cywilne osób fizycznych, spółki cywilne osób fizycznych i przedsiębiorstwa w spadku, spółki jawne osób fizycznych, spółki partnerskie oraz przedsiębiorstwa w spadku działające zgodnie z ustawą z dnia 5 lipca 2018 r. o zarządzie sukcesyjnym przedsiębiorstwem osoby fizycznej, które stosują zasady rachunkowości na podstawie art. 2 ust. 2 ustawy o rachunkowości5. osoby fizyczne, spółki cywilne osób fizycznych, spółki jawne osób fizycznych oraz spółki partnerskie, które stosują zasady rachunkowości na podstawie art. 2 ust. 2 ww. w stosunku do których organ zatwierdzający podjął decyzję w sprawie sporządzania sprawozdania finansowego w formie uproszczonej dla jednostek mikro.

art 3 ustawy o rachunkowości